Ponieważ jestem chora więc mam nieco przytępioną inteligencję i tracę czujność. Dzieci wykorzystują to bezlitośnie. Zasiedliśmy do obiadu. Bardzo miło. Kasza gryczana, pieczony kurczak, pomidory i marynowane buraczki.
- O skończyły się buraczki - ucieszyła się Helenka.
- Będziemy musieli kupić - Janek dopisał do listy w głowie.
- One nie są kupione - zauważyłam zapominając że nie nalezy podejmować rękawicy.
- To skąd się wzięły? - podejrzliwie spytała córka
- Zrobiłam je - nutka dumy zabrzmiała w moim głosie bo faktycznie wyprodukowałam w tym roku pewna ilość przetworów.
- Sama? - Helenka nie dowierzała
- Tak.
- Tak? Wlałaś wodę i wyrosły Ci w słoiku - Janek zmienił ton na ironiczny.
- No nie. Pokroiłam buraki, wrzuciłam do słoików i zalałam marynatą.
- Ale buraki musiałaś kupić! - triumfalnie krzyknął Janek
- Nie kupiłam! - już poczułam smak zwycięstwa.
- To skąd je mamy?
- Wujek przywiózł. Wyrosły u cioci w ogródku.
- Taaak...wyrosły...? A powiedziałaś że je zrobiłaś - Helenka zakończyła rozgrywkę.