Jak jeszcze byłam w szpitalu to było mi bardzo smutno. No bo znowu a przecież obiecywali 3 lata temu że jestem zdrowa :( Nie jestem i nie wiadomo jak będzie dalej. Tak sobie myślałam i było mi smutno. A wieczorem dzwoniły do mnie dzieci.
- Mamo! Ja chcę do Ciebie!!! - łkała w słuchawkę Helenka
a potem oddawała telefon Jankowi i klimat rozmowy nagle się zmieniał.
- No cześć mamo.
- Cześć synu.
- Jak Ci tam jest w tym szpitalu? Dobrze?
- Dobrze, tylko trochę smutno.
- Dbają o Ciebie?
- Tak.
- Jakie badania Ci robili? Krew pobierali?
- Tak, trzy razy.
- A usg miałaś?
- Miałam i tomografie komputerową miałam.
- No to dobrze. niczym się nie martw i zdrowiej dobrze?
- Dobrze synu. A jak tam w domu?
- Dobrze, radzimy sobie. Helenka trochę płacze, ale ona jest jeszcze mała to dlatego więc się nie martw ja się nią będę opiekował. I nic się nie przejmuj ja się wszystkim w domu zajmę dobra? A ty sobie spokojnie wyzdrowiej zgoda? Tak się umawiamy?
- Tak synku. - mówię i nagle mam poczucie że syn mi po kryjomy wydoroślał... bez uprzedzenia, bez pozwolenia, bez mojej ingerencji...

Ale wróciłam po dwóch tygodniach i wiecie co... znormalniał spowrotem :) Więc trochę ciężko teraz jest bo ja siły nie mam na nic.