Zaczęliśmy trzeci tydzień. Całą zimę dzieci były zdrowe więc kiedyś trzeba to odpokutować...

Janek chodzi na zbiórki dla kandydatów na ministrantów. Chodzi już od dawna. Podobno za miesiąc z haczkiem ma już zostać prawdziwym ministrantem. Bardzo jest zadowolony, ponieważ jest najmłodszy i co najważniejsze NAJNIŻSZY ze wszystkich a to jest nie bez znaczenia ponieważ...

Te retrospekcje w nawyk mi wejdą... Nie nadążam. Ciągle w tyle, ciągle gonię dzisiejszy dzień a jestem gdzieś tam daleko, daleko... no nie nadążam. To co mi pozostaje? Tylko retrospekcja :)

To milczenie to nie dlatego że się obraziłam czy już Was nie lubię.

Ostatnio doszłam do wniosku że gdy ma się więcej niż jedno dziecko to bezwzględnie należy z nimi rozmawiać pojedynczo. Nigdy nie wdawać się w dyskusje gdy podział sił jest nierówny. Chyba że ta nierówność działa na moja korzyść. Niestety nigdy nie można mieć takiej pewności. Lepiej nie ryzykować.

Wbrew temu co sugerował mój wczorajszy wpis Helenka do przedszkola chodzi. Chodzi chętnie. Przedszkole lubi i mam wrażenie że wszystkie społeczne przepychanki i emocje im towarzyszące z którymi się tam mierzy mniejsze na niej wrażenie robią niż na Janku.

Heluś poszła do przedszkola w czerwcu. Na dwa tygodnie. Te ostatnie. Tytułem adaptacji. Żeby we wrześniu wszystkim było łatwiej.

Tak, trzeba się przyznać i spojrzeć prawdzie w oczy. Nie potrafię.

Helenka przy Janku czasem usuwa się w cień. Mogłoby się zdawać, że starszy brat zdominował młodsza siostrę. Ale to tylko pozory... sprawa jest głęboko przemyślana. Usunięcie się z widoku pozwala zachować bezpieczną i jednocześnie mocną pozycję szarej eminencji. Ale gdy eminencja już coś powie okazuje się że jednak jest liderem :)

Moja Babcia znalazła się w szpitalu. W stanie bardzo ciężkim i praktycznie bez żadnych szans na przeżycie. A ja zaczęłam spędzać więcej czasu przy babci niż przy dzieciach.